خانه / جاذبه های گردشگری / جاذبه های تفریحی / سیری در روستای نصر آباد

سیری در روستای نصر آباد

روستای نصر آباد (سفید شهر) در ۱۸ کیلومتری شهر کاشان و ۱۶ کیلومتری شهر آران و بیدگل می باشد. این روستا در مختصات ۵۱ درجه و ۲۲ دقیقه طول جغرافیایی و ۳۴ درجه و ۷۰ دقیقه عرض جغرافیایی و در دهستان سفید دشت قرار دارد.

دهستان سفید دشت به مرکزیت روستای نصرآباد و دارای ۴ آبادی، ۱۱۵ مزرعه مستقل و ۱۵ مزرعه تابع و ۹ مکان مستقل و ۶ مکان تابع است.

بر اساس آخرین تقسیمات کشوری، دهستان سفید دشت دهستان بخش مرکزی از شهرستان آران و بیدگل می باشد.

سابقه تاریخی و علل پیدایش :

بنابرگفته برخی از افراد مسن، روستای نصرآباد از قدمت نسبتاً زیادی برخوردار است. وجود آب انبار قدیمی ، امامزاده سکینه خاتون و قلعه خرابه قدیمی قدمت این روستا را بهتر نمایان می سازد.

علل پیدایش روستا احتمالاً بر می گردد به وجود آب و خاک کافی در منطقه و هوای نسبتاً مناسب که از مهمترین عوامل استقرار جمعیت در این محل است.

از عوامل موثر دیگر در پیدایش روستا می توان به موارد زیر اشاره نمود.

· وجود منابع آب که عامل مهمی در اسکان جمعیت است.

· وجود منابع خاک زراعی نسبتاً مناسب و شیب ملایم اراضی کشاورزی

· فقدان یا ضعف خسارات ناشی از سیل ، زلزله و گرمای زیاد و…

· قرار گیری بر سر راههای ارتباطی و راه آهن

· همیاری و همکاری روستائیان در فعالیتهای زراعی و …

مراحل توسعه روستا

هسته اولیه روستا در قسمتهای مرکزی بافت و در جوار امامزاده و مسجد می باشد که این قسمت امروزه بخشی از آن نوسازی گردید و بقیه عمدتاً به صورت مخروبه باقی مانده است.

مرحله اول توسعه در اطراف هسته اولیه روستا و عمدتاً در قسمتهای شرقی بوده که ساخت و سازهای این مرحله عمدتاً تا سال ۱۳۴۰ ادامه پیدا کرده است.

مرحله دوم توسعه که در اطراف مرحله اول و بیشتر در قسمتهای جنوبی و غربی روستا اتفاق افتاده است و ساخت و سازهای مربوط به این مرحله عموماً از دهه ۱۳۴۰ – ۱۳۶۵ ادامه داشته است.

مرحله سوم و آخرین مرحله توسعه که در سالهای اخیر اتفاق افتاده و در قسمتهای غربی و شرقی روستا در امتداد جاده اصلی ورودی روستا صورت گرفته است.

زبان،گویش

کشور ایران یک زبان عام و مشترک دارد که فارسی خوانده می شود و آن زبان رسمی و ادبی است که همه مردمان این سرزمین خاصه آنان که خواندن و نوشتن را می دانند با آن آشنا هستند و آنرا به کار می برند اما در عرض زبان فارسی چندین زبان محلی نیز وجود دارد که از آن جمله می توان به کردی، بلوچی ، لری و … اشاره نمود.

این لهجه ها بر خلاف زبان فارسی در کشور رواج عام ندارد یعنی هر یک در ناحیه محدودی از ایران متداول هستند گذشته از این بیشتر آنها زبان گفتار است یعنی نوشته نمی شود و ادبیات کلی ندارد ، بعضی از این لهجه ها هریک در زمانی دارای آثار ادبی بوده اما بعدها در مقابل رواج فارسی دری این لهجه ها تنزل پیدا کرده و دیگر در نوشتن به کار نرفته اند.

تعداد این لهجه ها به حدی است که تقریباً باید آنها را به تعداد روستاهای موجود در مرکز ایران دانست.

دین و مذهب

به طور کلی اکنون دین ساکنان روستا اسلام ، و مذهبشان تشیع ( دوازده امامی ) است.

اساساً اسلام و شیعه گری در این روستا به تبعیت از ساختار کلی و عمق فرهنگی – اقتصادی منطقه است و از اقبال و توجه خوبی برخوردار می باشد. وجود مساجد متعدد ، امامزاده های معتبر و رسوم و سنن متعدد و پایدار مذهبی در بین ساکنان حتی در وضعیت کنونی موید این مطلب است.

جمعیت

جمعیت مهمترین عنصر اساسی و متمایز کننده مکان ها و تشکیلات فضایی آنهاست،در واقع میتوان گفت جمعیت شخصیت و هویت هر ناحیه، سرزمین،شهر و روستا می باشد و دستیابی به ویژگیهای یک جمعیت چون تعداد،تراکم،توزیع جغرافیایی،ساختارسنی و جنسی ، تحول مکانی و ترکیب و تحولات آن، در زمینه های اقتصادی و اجتماعی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

سیاستگزاران و برنامه ریزان اقتصادی و اجتماعی ناگزیر از توجه به روابط متقابل موجود میان متغیرهایی هستند که نه تنها در تحول اقتصادی و اجتماعی موثرند بلکه سازه های بنیادی در توسعه اقتصادی و اجتماعی نیز محسوب می شوند که شاید مهمترین این متغیرها در برنامه ریزی ،جمعیت و دگرگونیهای آن می باشد.

با توجه به مطالب فوق به بررسی جمعیت در روستای مذکور می پردازیم.

جمعیت کل: ۴۷۶۱ نفر

تعداد خانوار: ۱۳۳۱

تعداد زن: ۲۲۵۵ نفر

تعداد مرد: ۲۵۰۶ نفر

جمعیت متوسط هر خانوار: ۳٫۵ نفر

آثار باستانی و میراث فرهنگی

اب انبار

شرایط اقلیمی‌ خشک و نیمه خشک بخش عمده ای از ایران، تاثیر ژرف و بنیادی در خلق پدیده‌های گوناگون معماری این سرزمین گذاشته است. ریزش‌های آسمانی در ایران، به جز ناحیه شمالی و سواحل دریای مازندران، در بقیه نواحی بسیار کم است. به همین دلیل، از دیرباز در بیشتر دشت‌های وسیع ایران، برای دسترسی به آب، تلاش چشمگیری صورت گرفته و ایرانیان با بهره جستن از تمامی‌ توانایی‌های خود، ده‌ها کیلومتر قنات حفر کرده اند. آنها در کنار ساخت قنات‌ها و سدها، به ذخیره سازی آب‌های فراوان زمستانی برای به مصرف رساندن آنها در فصل‌های گرم سال نیز توجه داشته اند و برای تحقق این مساله، «آب‌انبار» را بنیان گذاشته اند.

دلایل وجودی آب‌انبار

دلایل جمع‌آوری و نگه‌داری آب در آب‌انبارها را می‌توان به صورت زیر دسته بندی کرد:

الف) تبخیر شدن آب در اثر تماس مستقیم با گرمای خورشید و جریان هوا

ب ) فاسد شدن آب در هوای آزاد

ج) گرم شدن آب به علت تابش نور خورشید

راههای کاروانی و کاروانسراهای شاه عباسی

شاهراه ارتباطی مرکز با جنوب و جنوب شرقی ایران پس از عبور از قم به وسیله دو راه کاروان رو عمومی از کاشان می گذشت : یکی راه کویر معروف به راه پایین که خط سیر آن از کناره های شنزار کویر مرکزی می گذشت، و چون نرم و هموار بود قطارهای شتر که مهترین وسیله حمل و نقل کالاهای بازرگانی بودند و همچنین چهارپادارانی که غالبا در مزارع آن حدود علاقه ای داشتند این راه را ترجیح می دادند، و این همان راهی است که تاورنیه ی فرانسوی اختیار کرده است.

ولی شاردن که بعد از تاورنیه از این راه مسافرت کرده می گوید:

« آب شیرین دارای شش کاروانسرا و آب انبارهایی چند می باشد. در اغلب مزارع کویری که در

مسیر این جاده واقع شده بود کاروانسراهای متعدد با همه گونه وسایل آسایش کاروانیان آماده

و فراهم بود. مانند رباط تاریخی معین الدوله ابونصر مختص الملوک کاشی( مقتول به سال

۵۲۱ هجری) وزیر سلطان سنجر سلجوقی در احمد آباد کویر»

دومین شاهراه قم و کاشان به طول ۱۸ فرسنگ از گردنه ی شوراب و قسمتی از دامنه های کوه رود می گذشت . در فواصل این راه بعد از کاروانسرای پاسنگان سه کاروانسرای معتبر شاه عباسی دیگر هم در مزارع شوراب و سن سن و قریه نصر آباد احداث شده بود که به واسطه ی استحکام بنیان آن تاکنون سالم و برجا مانده است. در حالی که مدت ۵۰ سال اخیر که مورد استفاده قوافل نبوده هیچگونه سرپرستی و مرمتی از آنها نشده است. یکی از مسافرین این راه در آغاز قرن حاضر می نویسد:

چون منزل امروز ما بیش از شش فرسنگ نبود به کاروانسرای سن سن رسیدیم و به محض اینکه آن کاروانسرای زیبا و محکم و وسیع را دیدیم فهمیدیم که از آثار صفوی است. به عقیده ی چهارپاداران در تاریخ ایران فقط دو دوره ی مقرون به سعادت بوده که یکی دوره ی فریدون و دیگری دوره ی شاه عباس می باشد و کاروانیان تمام ابنیه و آثار صفوی را از شاه عباس می دانند…

جهانگرد دیگری در اواخر قرن گذشته راجع به این جاده و کاروانسراهای آن می نویسد:

جاده تهران به کاشان یکی از شاهراهای عمده ایران است و متصل ، کاروان در آن رفت و آمد می کند و در تمام مسیر خود از دهکده های کوچک فقیرانه ای می گذرد ولی مسافرین آن مانند ایابت آذربایجان نمی توانند در منزل دهقانان فرود آیند و مجبورند در کارونسرایی منزل کنند . از زمانهای بسیار قدیم تاریخی این نوع کاروانسراها در طول راهها وجود داشته است…

و همو درباره ی کاروانسرای نصر آباد کاشان می گوید:

کاروانسرای نصراباد از بناهای بسیار خوب و محوطه ی ان وسیع و به شکل چهارضلعی منظم است. در اطراف حیاط اتاقهایی وجود دارد و در عقب آنها طویله هایی متعدد ساخته شده است. در زیر اطاقها زیرزمین هایی است که مسافرین می توانند در روزهای گرم تابستان در آنها به سر برند و در وسط حیاط سکوی وسیعی است که آن را تخت گویند و دو متر از زمین ارتفاع دارد و اطراف ان خندقی است پر از آب تا حشرات نتوانند از آن عبور کرده به بالای تخت بیایند. مسافرین با نردبانی بالای تخت می روند و نردبان را بالا می کشند و شب را در آنجا به سر می برند . این احتیاطات برای این است که در نواحی کاشان و در خود شهر ، عقرب فراوان می باشد و زهرش کشنده است.

سیری در روستای نصر آباد

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشوذفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

رفتن به بالا